Sandra en Dirk: ‘Het is ook fijn dat je lekker dicht bij het winkelcentrum zit’

Sandra (43) en Dirk (64) wonen sinds drie jaar in de zorgappartementen van Abrona in Het Huis van Leusden. Een spannende overgang, nog nooit eerder in hun leven hadden ze een eigen huis. ‘Nu kan mijn moeder op de bank zitten in plaats van op het bed.’

De salontafel, de eettafel, de kast, het is allemaal nieuw in het appartement van Sandra. Maar de blikvanger in de kamer is beslist de strakke, zeegroene bank. Sandra heeft alle nieuwe meubels samen met haar moeder gekocht. Een flinke klus. Maar het resultaat mag er zijn.
Voorheen woonde Sandra in de Steigbeugel, een woongroep voor mensen met een verstandelijke beperking. Daar had ze alleen een eigen slaapkamer. ‘Als ik die bank daar had neergezet, had ik mijn kont niet meer kunnen keren’ vertelt ze. ‘Nu kan mijn moeder op de bank in plaats van op het bed zitten als ze op bezoek komt.’

Sandra woont nu drie jaar met haar groepsgenoten in het Huis van Leusden, een multifunctioneel gebouw waarin onder meer ook het gemeentehuis en koopappartementen voor senioren zijn gevestigd. Spannend was het zeker. Een verhuizing is altijd een onderneming. Daarnaast kreeg Sandra voor het eerst in haar leven echt een plek voor zichzelf. Ze is enthousiast over haar nieuwe onderkomen. ‘Ik slaap beter want het is veel minder gehorig dan op de Steigbeugel. Het is ook fijn dat je lekker dicht bij het winkelcentrum zit. En de Korf, waar we wel eens gaan borrelen en bowlen, is zo ongeveer om de hoek.’

Sandra heeft nu meer privacy. Maar echt alleen voelt ze zich niet. Op iedere etage is een gezamenlijke huiskamer waar de bewoners vaker samen eten. En op vrijdag- en zaterdagavond is het daar altijd borreltijd. Bovendien eet ze een paar keer per week samen met vriendin Emmy of Linda in het appartement. Alleen de lockdowns in coronatijd vielen haar erg zwaar. Ook omdat ze niet naar de sociale werkplaats in Amersfoort kon gaan waar ze normaal gesproken 4,5 dag per week inpakwerk verricht. ‘Zeker in de eerste lockdown heb ik heel veel gehuild. Op een gegeven moment trok ik het echt niet meer.’

Niet iedereen had last van de beperkende maatregelen in coronatijd. Dirk, een rustige, vriendelijke man, die moeilijk te verstaan is, kon er goed mee omgaan. In coronatijd ontdekte hij het puzzelen, hij kan zich er in zijn appartement uren mee vermaken. Ook ging hij erop uit met de fiets. Of hij was aan de wandel met andere bewoners uit het complex, netjes achter elkaar lopend met 1,5 meter afstand. Hij zag er gezond uit met zijn bruine armen en gezicht.

Veranderingen gaan Dirk blijkbaar makkelijk af. Tot op hoge leeftijd woonde hij bij zijn moeder. In de woongroep van Abrona, waar hij vervolgens naar toe verhuisde, vond hij makkelijk aansluiting. De overgang naar een eigen appartement verliep ook tamelijk vlekkeloos.

Dirk is vooral in zijn nopjes met de wasmachine die zijn zus voor hem kocht en die nu in zijn eigen huis kan staan. Hij kan nu helemaal zelfstandig zijn eigen wasjes draaien en daar is hij een meester in. Al meer dan veertig jaar werkt hij op de sociale werkplaats waar hij de was opvouwt. Trots laat hij een poster in zijn slaapkamer zien van het feest van zijn veertig jaar jubileum op de sociale werkplaats. Onder andere zijn foto staat erop. ‘Er was een stampottenbuffet. Erg lekker hoor!’

“Waar je leeft, waar je ontmoet.” Dat is het motto van Zenzo. Als ontwikkelaars van maatschappelijk vastgoed geloven wij in de kracht van sociale contacten door toevallige ontmoetingen. Het Huis van Leusden is een multifunctioneel gebouw met zorgwoningen, koopappartementen, een eet/werkcafé, het gemeentehuis en enkele maatschappelijke organisaties.